كارگاه آموزشی روش نگارش ويژه اعضای كانون نويسندگان نماز استان قم روز گذشته 17 خردادماه برگزار شد.

 حجت‌الاسلام  «محمود لطفيان سرگزی» كارشناش فرهنگی و آموزش ستاد اقامه نماز استان قم پس از ارائه كار عملی و تقسيم گروه‌ها و بحث و تبادل‌نظر سر گروه‌ها با اشاره به حديثی از امام رضا (ع) كه فرمود: «اگر مردم خوبی‌های كلام ما را بدانند از ما پيروی می‌كنند»، گفت: از برتری‌های انسان، توانايی او بر گفتن و نوشتن است برای گيرايی آثار اسلامی دو چيز لازم است، موارد خام، شكل و قالب مانند ساندويچی كه مواد غذايی را به صورت منظم و تمير و شكلی دلپذير عرضه می‌كند و مشتری جلب می‌كند پس ضرورت دارد ما روی شيوه‌های بهتر و موثرتر قلمی و راه‌های گيراتر در بيان حقايق دين و انديشه‌های خود بكوشيم و با آنها آشنا شده در نويسندگی به كار بنديم. چه نوشتن، چگونه نوشتن، با مطالعه، تمرين و آموزش به دست می‌آيد.

وی اظهار كرد: نويسندگی هم مانند هر كاری نياز به تمرين دارد هيچ كس بدون تمرين، راننده يا نقاش و خطاط و ورزشكار و معمار نمی‌شود، تمرين‌ها را بايد از ساده شروع كنيم مثلا از خاطرات روزانه، بايد پديده‌های اطراف را توصيف كنيم، بنا گذشتن برای اينكه نوشته‌ها از همان اول بايد بی‌عيب و نقص باشد ما را عقب نگه دارد، كار نيكو كردن از پر كردن است.

لطفيان ادامه داد: تشكيل جلسات با دوستان و كار جمعی و تمرين، نوشتن و خواندن و از يكديگر ايراد گرفتن يكی از برنامه‌های تمرين است. نويسندگی، تدبير، تعمق، تفكر و ارزيابی لازم تمركز فكری روی موضوع نتيجه‌بخش و زاينده است مثل ذره‌بين و تمركز نور خورشيد به يك نقطه كه ايجاد احتراق می‌كند، فكر سرمايه‌ای است كه بايد آن را به كار زد و ذهن گنجينه‌ای است كه بايد سراغش رفت نگارش تهی از انديشه فكر نوعی دستفروشی است، نه توليد. انديشيدن يك هنر است و نوشته را از پشتوانه برخوردار می‌كند. نويسندگی به نوعی شبيه قاليبافی است هرچه طرح و نقشه و نخ و خامه و تغيرات و دقت در گره زدن بيشتر باشد قالی گرانتر و نوشته ارزشمندتر می‌شود.

وی ادامه داد: از جمله نكات رشددهنده در امر نويسندگی ايجاد انگيزه برای نوشتن است يعنی جرأت و جسارت برای دست به قلم بردن استعدادها را شكوفا می‌كند، اصالت دادن به نوشتن با قلم و كاغذ، مطالعه آثار خوب كه هم قدرت قلمی ما را می‌افزايد و هم از غرور ما جلوگيری می‌كند، دلبسته نشدن به اثر، نقدپذيری، (نقد صحيح آن است كه به دور از غرض و مرض و به قصد اصلاح و تكميل باشد، نه مغرضانه، حسودانه، جاهلانه و مخرب) نقد در هنر مثل آينه جلوی اتوموبيل است كه گاهی بايد مراقبت و مواظب پشت سرش هم باشد، نه اينكه هميشه در آن نگاه كند. از صفات نوشته خوب، سادگی و كوتاهی جملات، درستی و صحت، مشخص بودن پيام و موضوع، محتوای زياد و حجم كم، پرهيز از پرگويی و اضافه گويی، فصاحت و بلاغت، نوآوری با سكبی جديد كه به اصل لطمه نخورد، رعايت علايم نگارشی، نقطه دو نقطه، كاما، ويرگول، تعجب، علامت سؤال، خط فاصله، گيومه، پرانتز، كروشه، سه نقطه، ستاره و ...است.

لطفيان تصريح كرد: مثلا آنكه جهبه را نديده چگونه می‌تواند به كمك قلم جبهه را مجسم كند و حال و هوای رزمندگان و شور و حماسه را بنگارد كه ما حس كنيم.

يادآور می‌شود، در اين كارگاه در مورد موضوعاتی مثل آرزو دارم كه .... زندگی يعنی .... شباهت مدرسه و باغ، گفت‌وگوی كاغد و قلم، رنگ‌ها سخن می‌گويند ... جدال عقل و عشق ... چگونه من‌ها را ما كنيم. گفت‌وگوی راننده در مورد اطلاعيه‌نويسی با راه‌های صوتی مثل آژير، اذان، ناقوس، طبل، زنگ مدرسه، تلاوت قرآن، علايم مثل پرچم سفيد، سياهپوش كردن، علائم در خيابان و جاده، حركت نمايشی مثل خم شدن جهت احترام، سر تكان دادن، نوع كلام و انتخاب واژه و جملات كه بتواند پاسخ خود را درباره كه؟ كی؟ كجا؟ چه؟ چرا؟ و چگونه دريافت كند بحث شد و كار عملی انجام گرفت.